اما امت از آن اصول سرپيچى نمود . طبقه بانفوذ اين امت مقابل قوانين برابرى قرار گرفت ؛ قوانينى كه حضرت از همان روز اول بيعت ، اعلام كرد و آن را به‌درستى اجرا نمود و همچون سد محكمى مقابل مصلحت‌هاى افراد بانفوذ قرار داد . طبقه توانگر جامعه ، طبيعتاً به‌صورت آشكار و مخفيانه با آن قوانين به مبارزه برخاست و عليه آن دست به توطئه زد . مردم نادان و سطحىنگر كه خاستگاه مصالح خود را نمىدانستند ، از آن طبقه پيروى كردند . در نتيجه ، رهبرى قبيله‌اى و طايفه‌اى بر رهبرى دينى يا امام ( ع ) ، غلبه پيدا كرد . گاهى حضرت از خداوند مىخواست تا او را از دست اين مردم نادان نجات دهد و به برادرش ، محمد مصطفى ( ص ) ملحق گرداند . شيخ محمدحسين حرزالدين روايت‌هاى زيادى را ذكر كرده است كه رفتن امام على ( ع ) به نجف را تأييد مىنمايد . « 1 » شايد كسى كه درباره امنيت و آرامش حاكم بر اين منطقه ، در خلال دهه‌هاى نخست نيمه دوم قرن بيستم تأمل بنمايد ، بتواند ارزش استراحت اميرمؤمنان ( ع ) و ديگران را در اين سرزمين ، درك نمايد ؛ سرزمينى كه انسان را از اين جهان به جهان ديگرى مىبرد كه سرشار از صفا و آرامش است ؛ به‌ويژه در روزهاى فصل بهار و شب‌هاى مهتابى تابستان . به سختى مىتوان زمانى را مشخص كرد كه امام على ( ع ) آن را به منظور استراحت انتخاب مىنمود . آيا اين زمان در شب بوده است يا روز ؟ تصور بر اين است كه اين موقعيت چندين بار در شب‌هاى مهتابى اتفاق مىافتاده است و گاهى نيز در يك روز بهارى . بدون ترديد ، آن حضرت ( ع ) در بسيارى از اوقات ، تعدادى از ياران برگزيده خود را انتخاب مىنمود ؛ كسانى كه به ايشان ايمان داشتند و از تنهايى او در اين مكان باخبر بودند . منابع شيعى اخبار مربوط به اين استراحت اميرمؤمنان ( ع ) را نقل كرده‌اند ؛ ازجمله خبر مربوط به ديدار آن

--> ( 1 ) . ر . ك : تاريخ النجف الاشرف ، ج 1 ، صص 69 - 73 ؛ تاريخ مدينة دمشق ، ابن عساكر ، ج 1 ، ص 213 .